We tekenden onze wereld
met krijt op de tegels
in rechte lijnen
met cijfers er in.

We sprongen van beneden
naar boven
volgens vastgelegde
Richtlijnen, wij

grote kinderen.

We wisten wel
het het moest,
te winnen of te
verliezen!

Scheppingswerk
binnen de lijntjes.

Huppeldepuppel en
zo

wankel op één been, en de
armen wijd
uiteengeslagen,

biddend,

dat we niet omdonderden.

Wie weet er nog van

kind zijn?

De metamorfose bleek onomkeerbaar,

het vergeten
ingezet,

toen.