Beelden geweven van verlangens
eisen meer voeding!

Vorige week
verfde ik mijn glazen
dromen
met een Japans penseel
op de ramen
in de trein naar nergens,
liet het buitenlicht
er doorheen schijnen.

Trillende vlekken waterverf
op blote benen, hals en armen.
Vervliegende
heiligenprenten
in voortsnellende
gouden
kathedraal, gevuld met
onwetende gelovigen.

Een filmriver,
een tijdelijke tattoo
die in de tunnel transformeert
in een nieuw verhaal.

Nacht bij flitsend kaarslicht,
razendsnelle romantiek
met een zon
aan het einde.

Het spel begint weer
opnieuw, nog voordag ik
naar adem kon happen!